خیلی وقت بود که دیگه سراغ وبلاگ نویسی نمی اومدم اما از خرداد امسال باز دلم هوایه نوشتنو کرد و تو وبلاگه دیگم که خیلی دوستش داشتم و خیلی خاطره ازش داشتم شروع کردم به نوشتن .اما از بخت بد من پرشین بلاگ هک شده و من موندمو حسرت از دست دادن وبلاگم با تموم اون دست نوشته هایه نیلگونم !!
اما خوب یادم اومد که اینجارو دارم پس تصمیم گرفتم که تو اینجا به نوشتن ادامه بدم هرچی هم که تونستم از اون وبلاگم ( زمزمه های یه رهگذر) بیارم اینور .
همین .
********

بارون
تلفن زنگ خورد ،می دونستم که پشت خط کیه اما دیگه منتظرش نبودم دلم نمی خواست دیگه زنگ بزنه ! آخه تمام دیشبو با اون سردرد لعنتیم منتظرش بودم اما تماس نگرفت . به خاطر بهم خوردن برنامه روزانم اصلا حاله خوشی نداشتم .سلامشو جواب دادم،به خاطر اینکه زودتر تماس نگرفته بود عذر خواهی کرد . اما گفت قرار امروزمون سرجایه خودش ! آخه قرار بود بریم حافظیه . متعجب بهش گفتم آخه تو این بارون؟؟؟؟؟ اون از حرفم متعجبتر شد و گفت تو که عاشق پیاده روی زیر بارون بودی !!تو دلم آه کشیدم و گفتم اونی که عاشق بود س بود من شقایقم !!!
***
حالا که نیگاه می کنم می بینم نزدیک 3تا زمستونو پشت سر گذاشتم در حالی که حتی نذاشتم یه قطره بارون تنمو خیس کنه !
اصلا انگار از خیس شدن زیر بارون وحشت داشتم شایدم خودمو قابل این رحمت نمی دونستم !!!!!!!!!!
***
بهار امسال شیراز بارونایه زیبایی اومد تو 2 تا از شدیدترینش بیرون بودم .نمی دونم چرا اما بعد اینهمه مدت گذاشتم خنکایه قطره هایه بارونو با همه ی وجودم حس کنم  از شدت سرما دندونام بهم می خورد موهام زیر مقنعه خیس خیس شد ه بود و می خواستند مثل جو هایه جاری رویه صورتم پریشون بشن! خیس خیس بودم منم شده بودم از جنس بارون خنک و پاک و بانشاط!!!! 

 شاید به خاطر همینم بود که روزگار باز خواست طعم رحمت و محبتو بچشم !
حالا می دونم که بعد اون بهار من هم سبز شده ام .
باز اون جوونه یه سبز و لطیفو تو قفسه ی سینم حسش میکنم .
آره من دوباره زنده ام.

پ ن 1 - خدایا بارونه رحمتتوازم نگیر  دیگه هرگز نذار بمیرم.
پ ن 2 - از همین وبلاگم هم معلومه که من چقدر عاشق بارون هستم ...نه؟؟

التماس دعا

پرسه

بارونو دوست دارم هنوز
چون تو رو يادم مياره
حس مي کنم پيش مني
وقتي که بارون مي باره
بارونو دوست دارم هنوز
بدون چتر و سر پناه
وقتي که حرفاي دلم
جا مي گيرن توي يه آه
بارونو دوست داشتي يه روز
توخلوت پياده رو
پرسه پاييزي ما
مرداد داغ دست تو
بارونو دوست داشتي يه روز
عزير هم پرسه من
بيا دوباره پا بکن
تو کوچه ها قدم بزن

يغما گلرويي

 پنجره

 وقتيکه تنگِ غروب بارون به شيشه مي زنه
همه غصه هاي دنيا تويِ سينه منه
توي قطره هاي بارون، ميشکنه بغض صِدام
ديگه غير از يه دونه پنجره هيچي نمي خوام
پشت اين پنجره مي شينم و آواز مي خونم
منتظر واسه رسيدنت تو بارون مي مونم
زير بارون انتظارت رنگ تازه اي داره
منم عاشقترم انگار وقتي بارون مي باره
بعضي وقتا که مي آي، سر روي شونه ام مي ذاري
تموم غصه ها رو از دلِ من بر مي داري؛
اما اين فقط يه خوابه، خوابِ پشت پنجره
وقت بيداري بازم غم مي شينه تو حنجره

يغما گلرويي

              برگ از درخت خسته شده

                                          پائيز بهانه اي بيش نيست ؟!

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم  دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ، باران

باران ؛

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رؤيای فراموشيهاست

خواب را دريابم

كه در آن دولت خاموشيهاست

من شكوفايی گلهای اميدم  را در رؤياها می بينم

و ندايی  كه به من  می گويد :

”گر چه شب تاريک است

دل قوی دار ، سحر نزديک است “

( حميد مصدق )